Zwięzłe opracowanie dotyczące rozwoju powojennej literatury polskiej w kraju i na emigracji. Omówiono tu przemiany literatury tych lat pod wpływem procesów politycznych i społecznych, zaproponowano też periodyzację okresu. Autor, kreśląc sylwetki pisarzy, poetów i dramaturgów, opisuje m.in. socrealizm jako zjawisko polityczno-literackie, twórczość pokolenia 56 i 68 roku oraz Nowej Fali z wyróżnieniem nurtów literatury wojennej, łagrowej, socrealistycznej, historycznej, chłopskiej, a także rozrachunkowej w prozie, poezji i dramacie; uwzględnia również ewolucję poszczególnych gatunków. Osobny fragment pracy został poświęcony krytyce literackiej.